51. tanım: tanım yoxdu.
amma, insanın ən böyük stimulunu "yaxşı insan" olduğuna inandığında tapırmış.
hansı etik dəyərlərə inanırsan, inan, o etik dəyərlər çərçivəsində "doğru"-nu eləyirsənsə, eləməyə davam edirsənsə bu adıkeçən hiss gəlirmiş. inandığın etik kriteriyalarda yalnış elədəyivin fərqində olmadığın və ya yalnış eləsən belə, o yalnışın səndən başqa birinə zərər vermədiyini düşündüyün müddətcə gəlməyə davam edir bu hiss. cəmiyyətdəki "duty"-vi yerinə gətirirsən, buna əlavə olaraq yaxşı deyə tanımladığın işlərlə məşğulsan və bu uzun müddət belə davam edirsə o hiss gəlir. musiqi ilə gəlir misal üçün, yerində dura bilmirsən. musiqinin janrından asılı olmadan o musiqi xöşbəxtlik verir sənə. yaxşı insanı keçib çox yaxşı insan olduğunu düşündüyündə isə daha da coşursan. hər xırda şey sənə sevinc verir. o sevinc uzunmüddətli olanda xöşbəxt hiss eliyirsən özüvü.
bir gün yaxşı insan olduğuna dair o inanc ya çox yalnış olduğunun fərqinə vardığın ya da başqasına fərqində olaraq/olmayaraq zərər verdiyini gördüyün bir davranışın nəticəsində qırılır. heç nəyə layiq görmürsən özüvü. eyni musiqilər xöşbəxtlik hissininin yanından da keçmir, söndürürsən musiqini də. çünki sən xöşbəxtliyə layiq deyilsən. heç nə xöşbəxt eləyə bilmir səni. çünki içində xöşbəxtliyin sənin haqqın olmadığını düşünürsən, yaxşı insan olmadığını düşündükcə dünyaları da versələr sənə xöşbəxt olammırsan.
insanın ən böyük stimulu yaxşı insan olduğunu düşündüyündə imiş. sırf yaxşı olduğu üçün də hər şeyin yaxşısına layiq olduğun üçün çalışırsan, çalışdıqca daha da xöşbəxt olursan. loopa girirsən. etik dəyərlərindən qırağa çıxdığın zaman loop qırılır. qısacası, deyəsən xöşbəxtlik, inandığın kimi yaşamaq- yaxşı insan olmaq imiş.